Wat is eigenlijk het meest bijzondere aan Bowen? Zijn het de moves? Is het de ontspanning of het fasciewerk?

Misschien is het iets dat eraan voorafgaat: het moment waarop je lichaam besluit dat het veilig is. Want daar begint het. Niet bij manipulatie, niet bij kracht, maar bij veiligheid.

Het lichaam is wijs. Het bewaakt je, beschermt, houdt vast, spant op en sluit af waar dat nodig is. Je zenuwstelsel kiest continu tussen vechten, vluchten en bevriezen. En zolang die systemen actief zijn, is er simpelweg geen ruimte voor herstel. Hoe goedbedoeld de behandeling of ingreep ook is.

En toch gebeurt er tijdens mijn Bowen-sessie iets bijzonders. Iets kleins, iets zachts. Een uitnodiging. Een aanraking die niet duwt, niet trekt, niet corrigeert. Een aanraking die zegt: “Ik hoef niets van je, maar je mág.”

En ineens kan je lichaam het loslaten…

Dan zie ik je ademhaling dieper worden. Je spieren verzachten zonder dat iemand zegt dat ze moeten. Je gedachten worden rustiger. Soms ontstaan er zelfs kleine automatische correcties, zoals schouders die zakken, een voet die draait, een kaak die alle spanning loslaat. Het fascie-netwerk van je lijf reageert, je autonome zenuwstelsel (dat je vitale functies regelt) schakelt, en je lichaam doet waar het eigenlijk altijd van droomt: herstellen.

Dat is wat Bowen voor mij zo bijzonder maakt. Ik forceer niets, maar schep de voorwaarden waarin het lichaam zelf weer durft te bewegen. Precies op het juiste moment, in precies het juiste tempo.

En dan besef ik weer: voor een diepe, natuurlijke verandering hoef je niet hard of hardhandig te zijn. Soms is zachtheid het enige dat het lichaam al die tijd nodig had om eindelijk te kunnen loslaten.